محرم ...
ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/٢٠  

 چند رباعی قدیمی به حرمت ماه عشق و شهادت :

آنجا که وداع خواهری دیدن داشت

یک لحظه درنگ هم پرستیدن داشت 

آنجا که گلو حسین و لب زینب بود

حقا که رگ بریده بوسیدن داشت

***

خورشید نشست وشهر را گرم نکرد

معصومیت گلو دلی نرم نکرد

آن روز خدای عشق خود شاهد باش

تیری زگلوی کودکی شرم نکرد

***

مردی که کتاب عشق را میداند

دستی که حساب عشق را میداند

این مشک که سقای محرم دارد

انگار که آب عشق را میداند

***

نام تو که عشق ناب دارد عباس

خاصیت آفتاب دارد عباس

ماتشنه یک جرعه سخاوت هستیم

مشک تو هنوز آب دارد عباس ؟

***

لطف و کرمش سفره بازی دارد

هرسینه به لطف وی نیازی دارد

(( یا حضرت عباس )) خدا میداند

در ذکر مبارکش چه رازی دارد

...............................................................................................

دل دل نکن ماه  ...

دل به اشارت ستاره بسته ای ؟

در حوالی بی غروب این کهکشان

هنوز بادهای موسمی عزیزی

برمی خیزد

وتاج تو

آه تاج پر غرور تو

ای عروس آسمان

شاید با این چرخشهای نابهنگام

به مو هبتی ابدی بدل شود

از این همه چراغ این همه بوق

و شادی های عروسکی اهالی

قند در دل عابران آب خواهد شد

دل دل نکن ماه

زمین به منزلگاه خود خواهد رسید

و مرکب راهوار تو

با بوی ترانه و آهنگهای

عصر پنجشنبه مرا تا جوشش ناگهان شعر

بر مزار خودم خواهد رویاند

دل دل نکن ماه

............................................................................

 


کلمات کلیدی:
هميشه آخر پاييز قصه تلخيست...
ساعت ۱:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

  .................................................................................................................................

 

                   حالا  که آمدی

                                بگو  کیستی ؟

                                        ما هی ،  ستاره ای  ، یا استعاره ای ؟

                                                                   حالا که  آمدی  چرا نیستی ؟

 

بلندی  شب  یلدای  من باش 

طلوع روشن  فردای من باش

ولی فردا  خدا داند  کجاییم

همین  حالا  همین  حالای  من باش

 

 

تقدیم  به تو 

از  اول مهر ، تا آخر پاییز ...

 

 

مرا بخند که از خنده هات  می جوشم                      کمی صدا بزنم با  صدات  می  جوشم 

 چه  عاشقانه  تو را  حرف  می زنم بانو                   چه شد  که از دل تو  دل  نمی کنم بانو 

 دلت سفید تر از هرچه  کوه  پر برف است                   هنوز از دل  تو در  کتابها  حرف  است

    دلت  دلالت  محضی  است  بر  وجود  غزل                 تو  وزن و قافیه ای ، روح در  وجود غزل

  بدون هرچه  قلم هرچه دفتراست این شعر                  وازتمام غزلهای من سر است  این شعر

 بگو که سر  نروم   باز گردم  از رفتن                    بگیر  دست  مرا  سرد سردم از  رفتن 

 نگاه  بکر  تو  پروانه  غزلسازیست                       بلند و ناب  تر از  کو ههای قفقازیست

    شبیه  چادر تو بوی  گل  گرفته تنم                             کسی  نمرده برای  تو  اینچنین  که منم

    کسی نمرده برای  تو اینچنین بی تب                           مرا به  شعر  کشیدی شبانه از سر شب

 چه شعر داغ و عزیزیست  نه ، نگو برگرد                        هوا  هوای  عجیبیست داغم اما  سرد  !

      بگیر  دست  مرا سرد  سال و ماه شدم                           تو راه می  بری  ام تازه  سربه راه شدم

 تو شاعرانه بخوان  داغ و داغ تر  بنویس                       از اتفاق  و شب  و شعر بیشتر بنویس

مرا بکش به خودت  غرق شور  وحالم کن                        نپرس  حال  مرا از خودت  سوالم  کن

      چقدر دور شدم  از تو با  همین  جاده                                 نمی رسم به شما  با  دلی  چنین ساده  

    و جاده   جاده تو را شعر  می شوم با نو                          نمی رسم به شما  هرچه  می روم بانو

نمی رسم به شما  واژه واژه   می بارم                            چگونه از سر این عشق دست بردارم؟

هوا  بد است و غزل انتخاب  خوبی نیست                        سکوت  کرده ای اما  جواب  خوبی نیست

کجای قصه بمانم   که شعر تر باشم  ؟                         قرارمان  شب  و در یا  ولی اگر باشم !

     ببخش اینکه  چنین  نا توانم  از گفتن                           تو  لحظه لحظه ولی شعر می شوی در من

تو لحظه  لحظه  ولی شعر شعرباران ریز                  تو  در من اول  مهری  و   آخر  پاییز ...

 

 

 

...........................................................................


کلمات کلیدی:
با توام با تو ...
ساعت ۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

........................................................................................................................................

با  تو ام با تو  مهربانی  که ...                       گفته بودم به هر زبانی که

جیره خوار قفس نخواهم شد                      با دو  بال  فرشتگا نی که ...

می  روم تا  خود خدا روزی                          با تو ام با تو ای  همانی که

خط زدی  مشقهای  زردم را                        رد شدم توی  امتحانی  که

من  شهریوری   پشیمانم                            بسته ام  مثل  پادگانی  که

نقطه مرزی  خیال  شماست -                     آخرین  فصل داستانی  که

لب بزن شعر های  خیسم را                        عشق  میریزد از دهانی  که

آمدم  شعر  جرا تم داده ست                      با همان بغض  بی امانی که

بین  خیر و شر تو مشکوکم                        شب  غرق  ستارگانی  که

داستان سیاسی  مو هوم !                       سومین  جنگ  این جهانی که

پای خشخاش  عکس می گیری                 بهتر  از   هرچه طالبانی  که  

از شما شعله می کشداین شعر                شاید این  جرات  بیانی  که

مشتمان پیش رویتان  باز  است                    باید این روزها  بدانی  که ...

ازکجا ؟ کی شروع شد این عشق             عاشقت هستم از زمانی که ؟

.............................................................................................................


کلمات کلیدی:
نگاه آذرماه ...
ساعت ۱:٤٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

با  آنکه طعم آتش گرفته ام

از  نگاه آ ذر   ماه  تو سردم می شود

مثل  در ختی که صبوری  اش را با سنگ  چیده اند

حالا  اجبارا  می  نویسم و می خوانم

و تو  نمی دانی شاعر ساخته ای  !

اما این نغمه

از هر ترانه ای  که آبی باشد سر بر  می آورد

حتی اگر  کسی  توی شعر  خودش  گیر  کرده باشد

به شاعر  بودنش می ارزد

مرا عاشق  فاصله ای  کردی 

که  اجبارا  آدم   را شاعر میکند ....

آذر ۷۹

.........................................................................................................................................

واما  غزل  ...

از  دل  من بیا برو بیرون وقت وقت زبان درازی نیست

واژه واژه مرا نریز به هم  دفترم  جای عشق بازی نیست

دوستت دارم ، عاشقت  هستم ، جمله هایی  همیشه تکراری

بعد از این  خوب یادتان باشد زندگی زنگ  جمله سازی نیست

شاعری  رفته از سرم آری ، شعر یعنی جنون  اجباری

ساده  می گویم  وبدان  دیگر بینمان هیچ رمز  و رازی نیست

این امانت  که پیش هم داریم  یادگار  زمان  مجنون است

به همین   سادگی به یکدیگر ، پس دهیم  عشق را .... نیازی نیست  !

........................................................


کلمات کلیدی:
مثل مرام پرنده ها...
ساعت ۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

(( برای کسی که رنگ مهربانیش  مثل  کوچه های  مهر ماه زیباست ))

گل داده است  لذت  هر بار دیدنت

                                                   دستش  شکسته باد به هنگام چیدنت

باید  ببینمت که دلم تازه تر شود

                                                   فرق  است بین دیدن  تو  تا شنیدنت

خیلی  شبیه  قصه خورشید  وابرهاست

                                                   این  طرز  خم  به  حضرت ابرو  کشیدنت

اصلن گلایه  از تو ندارم  نسیم  ناب 

                                                   هر سو که هست  سمت  عزیز  وزیدنت

جزء مرام سبز و لطیف  پرنده هاست

                                                   از شا خه ای به شاخه  دیگر  پریدنت

زیبا  گرا نبهای پر از ناز ،  بی گمان

                                                    عمرم  نمی  رسد به  ازاء خریدنت 

 

                            این  انتخاب  هرچه شود  حاصلش  یکیست 

                                   یا مردن به پای شما ، یا ندید نت ....!!   

.......................................................................................................... 

    هر کدام از ما ستاره ای  گم کرده داریم

    و شاید به همین دلیل  وقتی شب را نگاه می  کنیم

    غم  قشنگی در دلمان  بر ق می  زند ....

    ستاره ام  ستاره   دور 

    با تو ام ....

    با  تو ستاره ام

     که  هر شب  یاد ت

    را ترانه ترانه می  گریم  

     ستا ره ام  تو  را خواهم شمرد

     تا  ماه آسمانم  تمام شود

    ا ز تو تازه خوا هم شد  تا اشک

    تا طلوعی دوباره

    اما  

    هر  صبح  چشم هایم  همرنگ  ستاره ها  ست ....

 برای   فرود ینه   مهربان  و غم  علی عزیزش


کلمات کلیدی:
زندگی من گل زردی است که از فراق تو می خشکد
ساعت ۱:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

 

با اینکه هوا گرم بود اما قدم زدن ، شبها توی پادگان خیلی لذت بخش بود البته از نظر بعضی ها ترسناک ! ساعت و نگاه کردم حدود ۱ بود و نگهبانها ی پست دوم تازه رفته بودند سر پستا شون .

شبهایی که من منشی افسر شب بودم راننده وحتی پاسبخش راحت بودند . بهشون میگفتم بخوابند چون خودم دوست داشتم تنهایی با پای پیاده به پستها سربزنم .

همیشه سعی میکردم از دورترین پست شروع کنم یعنی ذاغه مهمات که البته مهمتر بود.

حدود بیست دقیقه طول کشید تارسیدم نگاهی به لوحه نگهبا نها کردم نگهبان اون پست و شناختم هر مز .... بچه شهرستان بود . پسر آرام و شوخ طبعی بود اما خیلی سر به هوا ! چند وقت پیش شعله پوش اسلحه اش و گم کرده بود و کلی همه رو تو درد سر انداخته بود .

به سمت ذاغه رفتم هیچ سر وصدایی نبود یک شب تاریک وسیاه . کمی تعجب کردم بالای دکل رو نگاهی کردم چیزی پیدا نبود آرو م صدا زدم ( نگهبان ) طبیعتا نمی بایست روی دکل باشه و نبود !

یکی دو دقیقه ایستادم خبری نبود به سمت تیر چراغ برق که ۴۰ ۵۰ متری فاصله داشت راه افتادم ، کمی که جلوتر رفتم از دور دیدمش نشسته بود روی جدول زیر نور و انگار داشت با یه چیزی روی زمین می نوشت .

برای اینکه متوجه نشه دور زدم تا از پشت سرش در بیام ، سعی کردم خیلی آروم بهش نزدیک بشم ممکن بود حول بشه و به سمتم تیر اندازی کنه ولی اصلن انگار تو یه عالم دیگه بود و همچنان مشغول . اسلحه رو هم با فاصله یکی دو متری کنارش گذاشته بود .

تاوقتی که سایه ام کاملن روی سرش نیفتاد متوجه نشد تا خواست تکون بخوره اسلحه رو گذاشتم پشت سرش ولی اصلن نترسید می دونست آشناست .

در عوض من یه لحظه جا خوردم دو تا عقرب سیاه و بزرگ جلوش بود دو تا تکه چوب هم توی دستش که داشت با عقربها بازی میکرد! اسلحه رو بر داشتم گفتم این چه کاری ؟

یه نیشخند زد برگشت وگفت : از بیکاری جناب سروا ن !

گفتم : اول اینکه ترک پست کردی دوم اینکه اسلحه دستت نیست سوم اینکه چرا زیر نور نشستی چهارم اینکه آخه عقرب ...

پسر مگه دیوانه ای ؟ بلند شد چوبهاش و انداخت و خودش و تکوند بعد اسلحه رو برداشت عقربها هم به سرعت به سمت جاده راه افتادند ، زیر نور خیلی بزرگتر به نظر میرسیدند سریع روی یکیشون پا گذاشتم و فشار دادم وقتی زیر پوتینم له میشد صدای چندش آوری داشت و اینقدر بزرگ بود که له شدنش رو حس میکردم و یه لحظه ترسیدم نیشش بتونه پوتین و سوراخ کنه و به پام برسه ولی کاملن له شد، دومی رو هم خودش له کرد ..!گفتم این چه کاری ؟ این پادگان تقریبن مرزی و هزار و یک نوع خطر داره مگه قضیه هفته پیش یادت رفته !؟مشکل داری نمی تونی پست بدی خب بگو ! چیزی نمی گفت فقط یه لبخند زد .راه افتادیم به سمت ذاغه چند قدمی نرفته بودیم که گفت جناب سروان دفترم ...سریع برگشت با یه دفتر چه توی دستش گفتم این چیه گفت دفتر شعر اومده بودم زیر نور چراغ یه شعر به ذهنم رسید داشتم مینوشتم که اون دو تا عقربهای مرحوم مزاحم شدن! .

گفتم : ببین ما به امید کی می خوایم بخوابیم ! خب شعر هم که میگی؟

گفت : ای... بعضی وقتها مرتکب میشیم ازاین ( مرتکب میشیمش ) خوشم اومد گفتم : خب حالا از ارتکابیه هات یه چیزی بخون ببینیم فقط زود باش که باید برم .

گفت جناب سروان می دونم شما هم شعر میگید حتی از کارا تون چند تا رو خوند م خیلی دوست دارم راهنماییم کنی .گفتم : ای بابا شعر کجا بود منم یه چیزایی مرتکب میشم .!!

ـ بخون ، دفتر مچاله شده اش رو باز کرد خیلی تاریک بود حالا دیگه از چراغ خیلی دور بودیم دفتر رو بالا تر آورد و برگ زد گفت آخرین شعرمه ولی ناقصه و بعد شروع به خوندن کرد آخر ش به دلم نشست ...

..... زندگی من گلی زرد است

که از فراق تو می خشکد .

یه قطعه ادبی ساده بود . گفتم قشنگ بود دفتر ت رو بعد به من بده بخونم گفت : قابل شما رو نداره ولی این دفتر چک نویسم سر فرصت دفترم رو براتون می یارم به شرطی که ر ا هنمایی کنید . گفتم باشه پس حواست جمع باشه تواین بیابون ممکنه فرصت دیگه ای پیدا نکنی !

هنوز تو فکر اون بند آخرش بودم بی مقدمه گفتم : هرمز عاشقی ؟خندید بعد یه بیت شعری که فکر کنم از حافظ بودو تو اون یه کلمه عاشق بود رو ،خوند .بعد گفت آره فکر میکنم عاشقم ! و فردا عروسی عشقمه !خندیدم گفتم : عشقت مسخره میکنی ؟قضیه داشت جالب میشد خیلی مشتاق بودم حرفهاش و بشنوم . گفت باور کن فردا پنجشنبه عروسیشه نگاهی به ساعت کردم یک و نیم بود گفتم فردا نه امروز.

حالا کی ؟ چی ؟ کجا ؟ گفت دختر داییم ، هزار تا آرزو داشتم ولی خب نشد دیگه یه چند ماهی کم آوردم ! درست منظورش و نفهمیدم ،گفتم اونم تو رو دوست داشت گفت : چشماش که اینطور میگفت تا سه ما پیش هم همه چیز خوب بود ولی... ؟ نمی دونم !

اصلن دوست نداشتم تو اون موقعیت نصیحتش کنم بلد بودم چی باید بگم ولی نگفتم !چند لحظه ای سکوت کردیم بعد گفت : فقط دلم میخواد برم عروسیش . این حرف ویه جوری زد گفتم: چطور مگه : انتظار داشتم بگه دعوا راه میندازم... عروسی رو به هم میزنم و ...

گفت : چون نمی خوام فکر کنه ازش ناراحتم

به محض اینکه صبح بشه مرخصی میگیرم میرم اتفاقن میخوام تو عروسیش بیشتر از همه برقصم و شاد باشم ! داماد شنیدم وضع مالیش خیلی خوبه !

انشاا..خوشبخت بشن .

نگاهش کردم به سمت دیگه ای خیره شده بود با اینکه تاریک بود برق اشک از نیمرخ صورتش پیدابود .

***

دقیقا یادمه یکشنبه صبح بود از در دژبانی داشتیم داخل میرفتیم معمولا بورد دژبانی رو یه نگاهی مینداختم یه برگه ترحیم نظرم و جلب کرد هرچقدر دقت میکردم ومیخوندم بیشتر خشکم میزد

.......... سرباز رشید ..... هرمز ....... که در سانحه رانندگی .......به همین مناسبت ........ در روز ............

یه لحظه بدنم یخ کرد . یکی از دژبا نها که متوجه من شده بود نزدیک تر اومد گفت : بنده خدا این و دیروز بعد از ظهر داییش آورد ! هرمز .... همون پسر لاغره بچه .... بود پنج شنبه صبح اومد پیش سرگرد چون پنج شنبه جمعه نیرو نداشتیم سرگرد قبول نمیکرد از ساعت ۷ تا ۱۱ التماس میکرد تا اینکه سر گرد راضی شد میگفت عروسی داریم با عجله میره ترمینال یه پژو دربست میکنه و میره وسط راه ... راننده هم فوت ... ماشین له ... دیده بودیش ؟ ... همون پسر لاغره ... بچه ... حرفهاش و دیگه درست نمیشنیدم چهره اش جلو چشام بود واین شعر :

                     ....... زندگی من گلی زرد است

                                    که از فراق تو می خشکد ...

...........................................................................................................

دوستان عزیز من اصلن نویسنده نیستم و چیزی هم که نوشتم داستان نیست ولی نمیدونم چرا این چند روز با اینکه دو سه سالی از دوران سربازی میگذره نا خود آگاه یاد این جریان افتاده بودم نمی دونم اسمش و هر چی میخواید بزارید داستان واقعه حادثه خاطره ... ولی برای شادی روح اون و همه رفتگان فاتحه یادتون نره ؟


کلمات کلیدی:
مرگ ای...
ساعت ۱:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

......................................................................

   حادثه دیدن  رضا زاده                  

                                                    آمریکا  ناوگان فرستاده 

   انفجار مهیب  در بغداد            

                                                   دستگیری یک آقا زاده  !

   حمله  موشکی  به رام الله        

                                                    چند  بار اتفاق  افتاده ؟

    هم نزن  تیترها  فروشی  نیست  

                                                    - تا به حد خرید  آزاده ..!

    هی  ببخشید با توام آقا            

                                                    این  بلیط از شما  نیفتاده  ؟

    چهره آشنای  یک  نامرد            

                                                التماسی  که سخت ...نه  ساده !

    (( چکتو برگه میزنم  آقا  ))        

                                                مهلتش بیست و هشت مرداده 

     خستگی ، دود ، بی کسی ، گرما   

                                                لرزش  گا مهای  واداده

     تو چرا  احمقی  پسر  بر گرد          

                                              عاشقی  از  سرت  نیفتاده ؟؟؟

     کاش  می  آمدی  سراغم  زود         

                                              مرگ  ای اتفاق  آماده  !!!

     زندگی  یک  تصادف   صوری ست       

                                              داستانی  که از مد افتاده

      یک صدای  مهیب ... نه ــ یک  جیغ    

                                              جسدی  گرم  گوشه  جاده 

         ......................................................................


کلمات کلیدی:
کمی طاقت بيارو ...
ساعت ۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

کمی طاقت بیار و عاشقم باش           میدونم سخته دنیایی که داريم

بزار تا پرسه پرسه کوچه ها رو               بخونیم و  بچرخیم  و  بباریم

 

     تو این زندون گم گیج  غزل سوز         دیگه حرفی نمونده تازه باشه   

   بزارآغاز  این انشا ء  تلخو....         ببندیم  و  دیگه نقطه بزاریم.

 

  سراغ  باغمون و داره این مرگ   یکی میچینمون از ریشه تا برگ

یکی له میکنه وقتی دلش خواست     که ما بی کس گلای بیحصاریم

 

کمی  طاقت بیار و عاشقم باش         همین امشب که بارونی ترینیم

بیا رد شیم ازاین دشتای وحشی       میتونیم ما که ما ، کهنه سواریم

 

    کمی طاقت بیار ای  سایه دور       اگه اشکم سکوت حوضو  لرزوند

     یه شب این ماه زندون  زمینو           به دست آسمونها  می  سپاریم

 

    پراز نیروی  مرموز  چشاتم            پر از باروت لبخندی قدیمی

        مثه  شیطونی  داغ یه بچه           بزار از عاشقی سر در بیاریم  


کلمات کلیدی:
انقلاب مخملين
ساعت ۱:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

.................................................................................................

تا در  بیا میزند  با هم  کفر  ودین  در  من

با ید  برو یانی   غرو ری آتشین در  من

 

منظو مه ای  گمنام را مانم  به شکر تو

از  درد  می چر خند خورشید و زمین در  من

هر شب درونم  شو رش قوم مغول بر  پاست

هر  روز  می سا زند  یک  دیوار چین در  من

حتی  غزل شک می  کند  در  من بتازاند

از بس  سوار  افتاده  است  از  روی زین  در من

بی تو  نه نامی ... نه  نشانی   ... نه   بدون تو

بگذار بگذارند صد ها نقطه چین در من

اما سیاست  بازی  چشمت  اثر دارد

بر پا کن از  نو انقلا بی مخملین در  من

..................................................................................................................


کلمات کلیدی:
ترس
ساعت ۱:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

مهمانم باشید با یک سپید و غزلی از دفتر خاطراتم......

تو بيرون از خاطرة خشك من
در پس ابهامي دروغين
همينكه نگاهي ، نه نيم نگاهي
به فاصله بينمان بريزي مرا بس است
وقتي آرام از اتهام اين راه دروغين رد ميشوي
دورترين قلب به تو ، تو رادر خودش مي نوازد
وآرام آرام رنگ تو مي گيرد
نه اينكه قصد داشته باشم سرزنشت كنم
اما بي روياترين خاطره ات را
مريد خاطراتم كن
هرگا ه از اتهام اين راه دروغين
به نيم نگاهي قلبم را به فوران وا ميداري
اما هنوز
ميترسم از تورا ديدن، ميترسم

                                                            ۱۳۷۷

     ترسم این است که پاییز تو یادم برود

 

                                                  حس اشعار دل انگیز تو یادم برود

    ترسم این است که بارانی چشمت نشوم

 

                                                      لذت چشم غزلخیز تو یادم برود

    بی شک آرامش مرگ است درونم٫وقتی

 

                                                    حس از حادثه لبریز تو یادم برود

    من به تقویم خدایان زمان شک دارم

 

                                                    ترسم این است که پاییز تو یادم برود

                          با غزلها ت بیا چون همه چیزم شده اند

                          قبل از آنی که همه چیز تو یادم برود                 

                                                                                    ۱۳۷۷

 

 

 

 

 

 


کلمات کلیدی:
اجازه هست؟
ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

 مدار بسته چشمم شبيه   سيمايت   

 كشيده دايره اي  دور ديدني هايت

تو مثل سنگ  ... كه نه مثل  كوه سد مني 

 تو را تكان ندهد اشك از سر جايت 

و بغض  لال من  آنقدر  ها حبابي هست

كه رو برو نشوم با  سكوت لبها يت  

 دوباره   اين غزلم را به مرگ راضي كن

شبيه  هرچه غزل مرده است در پايت

اجازه هست به دنياي خويش بر گردم

نخواستي بزنم باز دل به دريايت ؟

دو باره چشم ببندم بميرم وبروم ؟

مني كه سير نخواهم شد از تماشايت ؟!  

......................................................

(( دوبيتي  ))

     دوباره نامه ات را باد آورد                                    دوخط باران دو خط  گريه كمي درد

     جواب ساده اي  مي  خواست اما !                    تمام دفترم را خط  خطي كرد

                                                 ........................

     ببين در عشقمان  محكم نبوديم                          خدا مي  خواست ما با هم نبو ديم

     نگو بد شد كه رفتيم از بهشتش                          خدا حق ذاشت ما آدم نبوديم

                                                .........................  

     دلت آبي ترين درياست بابا                                  نگا هت وسعت  دنياست بابا

     تو  حتي  موقع  لبخندهايت                                  غمي  در چهره ات پيداست بابا

   

                                                ..........................

     بلندي شب يلداي  من باش                             طلوع روشن فرداي  من باش

     ولي فردا خدا  داند كجاييم                              همين  حالا . همين  حالا ي من باش

........................................................................................................................................


کلمات کلیدی:
 
ساعت ۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  
این وبلاگ متعلق به علی اکبر رشیدی می باشد
کلمات کلیدی: