هميشه آخر پاييز قصه تلخيست...
ساعت ۱:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

  .................................................................................................................................

 

                   حالا  که آمدی

                                بگو  کیستی ؟

                                        ما هی ،  ستاره ای  ، یا استعاره ای ؟

                                                                   حالا که  آمدی  چرا نیستی ؟

 

بلندی  شب  یلدای  من باش 

طلوع روشن  فردای من باش

ولی فردا  خدا داند  کجاییم

همین  حالا  همین  حالای  من باش

 

 

تقدیم  به تو 

از  اول مهر ، تا آخر پاییز ...

 

 

مرا بخند که از خنده هات  می جوشم                      کمی صدا بزنم با  صدات  می  جوشم 

 چه  عاشقانه  تو را  حرف  می زنم بانو                   چه شد  که از دل تو  دل  نمی کنم بانو 

 دلت سفید تر از هرچه  کوه  پر برف است                   هنوز از دل  تو در  کتابها  حرف  است

    دلت  دلالت  محضی  است  بر  وجود  غزل                 تو  وزن و قافیه ای ، روح در  وجود غزل

  بدون هرچه  قلم هرچه دفتراست این شعر                  وازتمام غزلهای من سر است  این شعر

 بگو که سر  نروم   باز گردم  از رفتن                    بگیر  دست  مرا  سرد سردم از  رفتن 

 نگاه  بکر  تو  پروانه  غزلسازیست                       بلند و ناب  تر از  کو ههای قفقازیست

    شبیه  چادر تو بوی  گل  گرفته تنم                             کسی  نمرده برای  تو  اینچنین  که منم

    کسی نمرده برای  تو اینچنین بی تب                           مرا به  شعر  کشیدی شبانه از سر شب

 چه شعر داغ و عزیزیست  نه ، نگو برگرد                        هوا  هوای  عجیبیست داغم اما  سرد  !

      بگیر  دست  مرا سرد  سال و ماه شدم                           تو راه می  بری  ام تازه  سربه راه شدم

 تو شاعرانه بخوان  داغ و داغ تر  بنویس                       از اتفاق  و شب  و شعر بیشتر بنویس

مرا بکش به خودت  غرق شور  وحالم کن                        نپرس  حال  مرا از خودت  سوالم  کن

      چقدر دور شدم  از تو با  همین  جاده                                 نمی رسم به شما  با  دلی  چنین ساده  

    و جاده   جاده تو را شعر  می شوم با نو                          نمی رسم به شما  هرچه  می روم بانو

نمی رسم به شما  واژه واژه   می بارم                            چگونه از سر این عشق دست بردارم؟

هوا  بد است و غزل انتخاب  خوبی نیست                        سکوت  کرده ای اما  جواب  خوبی نیست

کجای قصه بمانم   که شعر تر باشم  ؟                         قرارمان  شب  و در یا  ولی اگر باشم !

     ببخش اینکه  چنین  نا توانم  از گفتن                           تو  لحظه لحظه ولی شعر می شوی در من

تو لحظه  لحظه  ولی شعر شعرباران ریز                  تو  در من اول  مهری  و   آخر  پاییز ...

 

 

 

...........................................................................


کلمات کلیدی: