اجازه هست؟
ساعت ۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٠/۱٠  

 مدار بسته چشمم شبيه   سيمايت   

 كشيده دايره اي  دور ديدني هايت

تو مثل سنگ  ... كه نه مثل  كوه سد مني 

 تو را تكان ندهد اشك از سر جايت 

و بغض  لال من  آنقدر  ها حبابي هست

كه رو برو نشوم با  سكوت لبها يت  

 دوباره   اين غزلم را به مرگ راضي كن

شبيه  هرچه غزل مرده است در پايت

اجازه هست به دنياي خويش بر گردم

نخواستي بزنم باز دل به دريايت ؟

دو باره چشم ببندم بميرم وبروم ؟

مني كه سير نخواهم شد از تماشايت ؟!  

......................................................

(( دوبيتي  ))

     دوباره نامه ات را باد آورد                                    دوخط باران دو خط  گريه كمي درد

     جواب ساده اي  مي  خواست اما !                    تمام دفترم را خط  خطي كرد

                                                 ........................

     ببين در عشقمان  محكم نبوديم                          خدا مي  خواست ما با هم نبو ديم

     نگو بد شد كه رفتيم از بهشتش                          خدا حق ذاشت ما آدم نبوديم

                                                .........................  

     دلت آبي ترين درياست بابا                                  نگا هت وسعت  دنياست بابا

     تو  حتي  موقع  لبخندهايت                                  غمي  در چهره ات پيداست بابا

   

                                                ..........................

     بلندي شب يلداي  من باش                             طلوع روشن فرداي  من باش

     ولي فردا خدا  داند كجاييم                              همين  حالا . همين  حالا ي من باش

........................................................................................................................................


کلمات کلیدی: