هميشه آخر پاييز قصه تلخيست...

  .................................................................................................................................

 

                   حالا  که آمدی

                                بگو  کیستی ؟

                                        ما هی ،  ستاره ای  ، یا استعاره ای ؟

                                                                   حالا که  آمدی  چرا نیستی ؟

 

بلندی  شب  یلدای  من باش 

طلوع روشن  فردای من باش

ولی فردا  خدا داند  کجاییم

همین  حالا  همین  حالای  من باش

 

 

تقدیم  به تو 

از  اول مهر ، تا آخر پاییز ...

 

 

مرا بخند که از خنده هات  می جوشم                      کمی صدا بزنم با  صدات  می  جوشم 

 چه  عاشقانه  تو را  حرف  می زنم بانو                   چه شد  که از دل تو  دل  نمی کنم بانو 

 دلت سفید تر از هرچه  کوه  پر برف است                   هنوز از دل  تو در  کتابها  حرف  است

    دلت  دلالت  محضی  است  بر  وجود  غزل                 تو  وزن و قافیه ای ، روح در  وجود غزل

  بدون هرچه  قلم هرچه دفتراست این شعر                  وازتمام غزلهای من سر است  این شعر

 بگو که سر  نروم   باز گردم  از رفتن                    بگیر  دست  مرا  سرد سردم از  رفتن 

 نگاه  بکر  تو  پروانه  غزلسازیست                       بلند و ناب  تر از  کو ههای قفقازیست

    شبیه  چادر تو بوی  گل  گرفته تنم                             کسی  نمرده برای  تو  اینچنین  که منم

    کسی نمرده برای  تو اینچنین بی تب                           مرا به  شعر  کشیدی شبانه از سر شب

 چه شعر داغ و عزیزیست  نه ، نگو برگرد                        هوا  هوای  عجیبیست داغم اما  سرد  !

      بگیر  دست  مرا سرد  سال و ماه شدم                           تو راه می  بری  ام تازه  سربه راه شدم

 تو شاعرانه بخوان  داغ و داغ تر  بنویس                       از اتفاق  و شب  و شعر بیشتر بنویس

مرا بکش به خودت  غرق شور  وحالم کن                        نپرس  حال  مرا از خودت  سوالم  کن

      چقدر دور شدم  از تو با  همین  جاده                                 نمی رسم به شما  با  دلی  چنین ساده  

    و جاده   جاده تو را شعر  می شوم با نو                          نمی رسم به شما  هرچه  می روم بانو

نمی رسم به شما  واژه واژه   می بارم                            چگونه از سر این عشق دست بردارم؟

هوا  بد است و غزل انتخاب  خوبی نیست                        سکوت  کرده ای اما  جواب  خوبی نیست

کجای قصه بمانم   که شعر تر باشم  ؟                         قرارمان  شب  و در یا  ولی اگر باشم !

     ببخش اینکه  چنین  نا توانم  از گفتن                           تو  لحظه لحظه ولی شعر می شوی در من

تو لحظه  لحظه  ولی شعر شعرباران ریز                  تو  در من اول  مهری  و   آخر  پاییز ...

 

 

 

...........................................................................

/ 34 نظر / 16 بازدید
نمایش نظرات قبلی
مسعود عباسی

فلق در صبح تنهايی كجا را خيمه می گيرد پگاه آسمان شايد هوای در به در دارد... .......................... سلام کوچه های قلبم دوباره منتظر عبور شماست.. این بار با دلت بیا نه با... برای خودت نه برای من منتظر می مونم......

مقداد

دختر به سوز و برف که عادت نکرده است سلام به روزم و منتظر ديدارتون....

...

سلام همسايه پناه همه ی بغضها و خنده های بی دليل! آمدم فقط بگويم : کفشهايم به اين خانه عادت کرده اند و دلم گره گير اين غزلهاست دست و دلم نمی رفت به نوشتن از باران وقتی آسمان بغضش را می خورد حالا که باز آمدی ... برايم يک بغل پراز ياس بياور کنار سجاده ام می گذارم و يک دل سير می گريم بد به دلت راه نده ! من در اين آسمان يک ستاره دارم که سمت روشنای دريا را نشانم می دهد ترا به باران قسم ديگر با من از رفتن نگو من دلواپس عزيزترين خاطره ام می شوم ...

باران بابايی

سلام... دوست دارم بیایی پیشه يه غريب بي نشون ... دوست تر م يدارم که نشونی ازخودتون بذاري...و دوست تر تر م يدارم که هروقت به روز کردي گنجشک های غریبستون رومطلع کنی... ممنون... دنيا دنياروح انار برای شما... حضرت اقای شاعر من اومدم ....

...

مادرم می گوید : این زمستان بلایی آسمانی ست ! باد دیماه هیچگاه اینقدر بیرحمانه سیلی بر صورت رهگذران نزده ... هیچ سالی مراسم تدفین زمین گونه هامان را خیس و گلگون نکرده ... من اما می گویم : حزن انگیز آن است که آسمان را نمی بینم ... همین ! من ساده گفتم اما تو به لهجه گریه بخوان ...

...

ستاره امشب کسی ندیده مگر ستاره کجا دمیده ؟ مه آرمیده / رنگش پریده ابر سیارو / به سر کشیده دلم گرفته آسمان می دانی ... من پا به پای نسیم می آیم تا پشت پنجره تا شاید لحظه ای ؛ فقط لحظه ای دمی با گفتگویی از وهم سکوت به شور زندگی فرار کنم تو بهتر از هرکس دیگری می دانی خانه ام ابریست دلم سرد است زمستان است با اینهمه اگر به سرانگشت شوخی بر گونه ام زنی ... بغض فروخورده ام را می شکنم ! بچه نیستم ... بچگی می کنم بهانه جو نیستم ... لب ورمی چینم قهر نیستم ... نیست می شوم!

هاشمی زاده

سلام جناب رشيدی گرانمايه همدل السام عليک يا اب عبد الله .... با شعر های عاشورايی..در بهار محرم ايثار وشهادت..در انتظار مقدم سبزتان نشسته ام

سيد محمدرضا هاشمی زاده

السلام علیک.یا ابا عبد الله در سر اغاز محرم..بهار عشق وشکوه شهادت با اشعار عاشورایی..در انتظار قدم سبز ومعطرتان نشسته ام

سيد محمدرضا هاشمی زاده

سلام همنفس صمیمی جناب رشیدی بازهم با چراغ محبتتان کلبه تنهاییم را روشن کردید وعطر خوش حضورت فضال دلمرا بهاری کرد قلمت وقدمت همیشه سبز

سيد محمدرضا هاشمی زاده

سلام همنفس صمیمی جناب رشیدی بازهم با چراغ محبتتان کلبه تنهاییم را روشن کردید وعطر خوش حضورت فضال دلمرا بهاری کرد قلمت وقدمت همیشه سبز