کمی طاقت بيارو ...

کمی طاقت بیار و عاشقم باش           میدونم سخته دنیایی که داريم

بزار تا پرسه پرسه کوچه ها رو               بخونیم و  بچرخیم  و  بباریم

 

     تو این زندون گم گیج  غزل سوز         دیگه حرفی نمونده تازه باشه   

   بزارآغاز  این انشا ء  تلخو....         ببندیم  و  دیگه نقطه بزاریم.

 

  سراغ  باغمون و داره این مرگ   یکی میچینمون از ریشه تا برگ

یکی له میکنه وقتی دلش خواست     که ما بی کس گلای بیحصاریم

 

کمی  طاقت بیار و عاشقم باش         همین امشب که بارونی ترینیم

بیا رد شیم ازاین دشتای وحشی       میتونیم ما که ما ، کهنه سواریم

 

    کمی طاقت بیار ای  سایه دور       اگه اشکم سکوت حوضو  لرزوند

     یه شب این ماه زندون  زمینو           به دست آسمونها  می  سپاریم

 

    پراز نیروی  مرموز  چشاتم            پر از باروت لبخندی قدیمی

        مثه  شیطونی  داغ یه بچه           بزار از عاشقی سر در بیاریم  

/ 1 نظر / 8 بازدید
سمیه رسولی

تقدیر نخواست اینکه با هم باشیم از قسمت هم زیاد یا کم باشیم قسمت فقط این بود که ما ساکن درد میدان وفا محله غم باشیم «سمیه رسولی»